“Write what should not be forgotten.” - Isabel Allende


Wanneer liefde niet lief is

 

Een warme knuffel om je te begroeten, lieve berichtjes op je Facebook-pagina, een onverwacht cadeautje van je vriend(innet)je. Het zijn van dat soort dingen die je spontaan opvrolijken en je laten voelen dat je geliefd bent, met hier en daar een vlindertje in de buik. Heerlijk. Maar liefde is niet altijd lief.

Ik moet denken aan dat filmpje dat een aantal weken geleden over het internet ging. Een moeder had haar zoon bij demonstraties in Baltimore gezien en hem, op z'n zachts gezegd, met harde hand daar weggehaald. "Ik wilde echt niet dat hij een tweede Freddie Gray zou worden. Is hij perfect? Nee, dat niet, maar hij is wel mijn zoon", verklaarde ze later in een interview. Op de vraag hoe dat voor hem voelde, zei de jongen: "Ze deed het omdat ze om me geeft, ze wilde me beschermen." Veel mensen hebben het filmpje misschien met plaatsvervangende schaamte voor de jongen zitten kijken, omdat hij zo door zijn moeder werd vernederd, maar eigenlijk is deze jongen bevoorrecht ten opzichte van velen anderen, want hij weet zich geliefd.
Het was niet liefkozend en het was niet zachtaardig (en of het een pedagogisch verantwoorde aanpak was, is een andere discussie), maar het was uit liefde dat deze moeder haar zoon beschermde en hem persoonlijk kwam weghalen van een plek die niet goed voor hem was. Hij zal de schaamte vergeten, maar voor altijd weten dat zijn moeder van hem houdt.

Echte liefde is kordaat en recht door zee. Echte liefde beschermt je en zal je altijd de waarheid zeggen met als doel je beter te maken dan je gisteren was.


Misschien dat je het wel herkent, dat iemand je iets vertelt wat je niet wilt horen, waarvan je eigenlijk wel weet dat het de waarheid is. Het voelt naar en geeft automatisch wrijving. Het is niet gek dat je eerste reactie is om in de verdediging te schieten. Want het betekent meestal dat je iets zal moeten veranderen, een andere weg in moet slaan of een andere manier van denken aan moet nemen. En het kan lang duren voordat je het omarmt.
De meesten in je omgeving zullen zich er ook niet aan wagen om het te benoemen, bang voor de weerstand die ze kunnen krijgen. Bang dat het niet gezellig meer zal zijn of dat je zelfs niet meer met ze wilt praten. Maar als je geluk hebt zit er één tussen die zegt: "Ook al kost dit me ons contact, ik geef er meer om dat het goed met je gaat en dat mag me best iets kosten".
Dus wanneer mensen je precies datgene zeggen wat je niet wilt horen, terwijl je diep in je hart voelt dat het de waarheid is, weet je dan geliefd. Duw deze mensen niet weg, maar koester ze. Want ze koesteren jou.

 

Een warme knuffel om je te begroeten, lieve berichtjes op je Facebook-pagina, een onverwacht cadeautje van je...

Bericht door 365 dagen succesvol.

Een warme knuffel om je te begroeten, lieve berichtjes op je Facebook-pagina, een onverwacht cadeautje van je...

Posted by 365 dagen succesvol on dinsdag 14 juli 2015


Chayah Godschalk, Freelance Tekstschrijver Harderwijk Gelderland

Je eigen gezellige gezelschap

 

Ik heb een vriendin. Zo eentje die er voor me is, zelfs als iedereen tegen me is. Zo eentje die me mijn stomste fouten vergeeft en geduld met me heeft om het beter te doen. Iemand die mijn diepste geheimen kent en niet minder over me denkt. Terwijl ik dit zo opnoem besef me maar al te goed wat een geluk ik met haar heb.
Natuurlijk ben ik er ook voor haar zoals zij er ook voor mij is, dat gaat eigenlijk vanzelf. Ik probeer haar te troosten als ze verdriet heeft, haar op te beuren als ze down is, haar blij te maken, gewoon omdat het dinsdag is. Ik denk er niet eens zoveel bij na. Maar laat ik er dit keer wel even bij stilstaan. Want de vriendschappen met degenen die we het liefst mogen, zijn meestal sterker dan de vriendschap met onszelf.

Ik neem aan dat je niet graag bij iemand in de buurt bent die je constant afkraakt en elk detail benoemt waar je zelf al onzeker over bent. Kritiek waar je niets mee kan. De eerste kans om daar weg te komen grijp je aan en je komt liever niet meer terug.
Je bent je hele leven bij jezelf in de buurt, je kán niet weg, dus waarom niet ook wat liever zijn voor jezelf?
Want als iedereen tegen je is, ben je dan nog voor jezelf? Vergeef je je eigen fouten en heb je het geduld met jezelf om het beter te doen? Of denk je minder over jezelf, als je achter je diepste geheimen komt? Troost je jezelf als je verdriet hebt? Beur je jezelf op als je down bent? Maak je jezelf blij, gewoon omdat het dinsdag is?

Je bent je eigen gezelschap, maak het gezellig! Is het niet veel prettiger om bij iemand te zijn die je zo nu en dan een complimentje geeft? Die je zegt dat je haar leuk zit, in plaats van dat je bent aangekomen. En als je iets niet zo handig hebt gedaan, is het niet veel fijner om begrip te krijgen, in plaats van nog meer woorden die je de grond in boren?

Behandel jezelf zoals je degene die je het liefst mag behandelt. Zorg ervoor dat je graag in je eigen buurt bent. Wees je eigen beste vriend(in), je gezelligste gezelschap!

 

Chayah heeft een vriendin. Zo eentje die er altijd voor haar is, zelfs als iedereen tegen haar is. Iemand die haar...

Posted by 365 dagen succesvol on zondag 17 mei 2015


Chayah Godschalk, Freelance Tekstschrijver Harderwijk Gelderland

Slachtoffer - Overlever - Overwinnaar


Het leven is soms zwaar. Ik hoef er geen alinea aan te wijden om je daarvan te overtuigen. Iedereen maakt wel eens iets mee waarvan je denkt: ‘kon dit niet wat sneller voorbij zijn?’.

Ik twijfel dan ook of ik hier persoonlijk over mijn eigen verleden zal vertellen. Dat zou ik alleen maar doen om te verklaren dat het leven echt zwaar kan zijn en om mijn volgende woorden kracht bij te zetten. Ik ga dat toch niet doen. De meesten zullen al een voorbeeld uit hun eigen leven in gedachten hebben sinds het lezen van mijn eerste zin. Houd dat voorbeeld even vast.

Stel, er overkomt je iets. Iets waar je niets aan kan doen, iets waar jij geen macht over hebt. Iets wat absoluut niet jouw schuld is, maar jij blijft wel met de brokken zitten. Denk zover als een traumatische gebeurtenis of zo dichtbij als een doorsnee teleurstelling. Wat doe je dan? Ik geloof dat er drie manieren zijn hoe je met onmacht in je leven om kan gaan. En ik geloof dat jij altijd kan kiezen.

Slachtoffer

Je kan ervoor kiezen om ermee om te gaan als een slachtoffer. Je neemt een passieve houding aan. Het liefst wil je in foetushouding op de grond blijven liggen en de wereld aan je voorbij laten trekken. ‘Mij is iets overkomen waar ik niets aan kon doen, dus ben ik ook niet verantwoordelijk voor wat ik verder doe. Als ik hiermee andere mensen tekort of pijn doe, moeten ze dat maar begrijpen. En als ze dat niet begrijpen wil ik best nog eens uitleggen wat mij is overkomen.’ Je gebruikt de situatie als vrijbrief om geen deel meer te nemen aan het leven. Je houdt jezelf voor dat je tevreden bent; er overkomt je niets, want je reikt nooit uit, maar je komt ook nergens.

Overlever

Je kan er ook voor kiezen om te gaan overleven. De onmacht die je voelt wil je wegstoppen, waarschijnlijk omdat je dit gevoel al te goed kent. ‘Er is me te vaak iets overkomen waar ik de dupe van werd, dus nu kies ik ervoor om dit nooit meer te laten gebeuren.’ Je richt je leven zo in dat je geen risico meer loopt. En als je dan toch in een situatie terecht komt die je net iets te dicht bij dat bekende gevoel brengt reageer je fel. Te fel. Als een kat in het nauw haal je uit en je houdt geen rekening met degenen die je raakt. Langzamerhand wordt je wereld steeds kleiner, want je handelt in elke situatie vanuit angst. En uiteindelijk heb je toch niet het leven dat je zo graag wilde: een leven waarin jij zelf de regie hebt.

Overwinnaar

Je hebt ook de optie om overwinnaar te zijn. Je voelt de onmacht in het diepste van je ziel, maar je keert het om en zegt: ‘Wat er gebeurde is en voelt verschrikkelijk, ik heb alle recht om te gillen en te schreeuwen, maar ik geef niet op. Mijn verleden hoeft mijn toekomst niet te bepalen’. Je neemt je macht terug. Je blijft even hard op je doel afstormen als voorheen. Je vlucht niet voor dat wat je bang maakt, maar je draait je om en kijkt die monsters recht in het gezicht aan, waardoor ze zullen vluchten voor jou. Wat er is gebeurd bepaalt niet hoe je handelt. Je laat de situatie niet veranderen wie jij bent. Je beseft dat je keuzes de koers van je leven veranderen en je maakt bewuste keuzes om te komen waar je wilt zijn. Zelfs als het opnieuw zou gebeuren, zou je hetzelfde blijven handelen.

Een andere methode

De volgende keer dat je merkt dat je voor een keuze staat, bedenk dan welke optie je altijd koos en of die methode voor je werkt. Heeft het je gebracht op de plek waar je wilt zijn? Als je antwoord ‘nee’ is besef dan dat het nooit te laat is om te kiezen voor een andere methode. Toch nog even persoonlijk: ik heb alle drie de opties geprobeerd, de laatste bevalt me het beste :)

Het leven is soms zwaar. Jij bepaalt hoe je er mee omgaat.


Het leven is soms zwaar. Ook jij hebt wel eens iets meegemaakt waarvan je dacht: ‘Kon dit niet wat sneller voorbij zijn?...

Posted by 365 dagen succesvol on donderdag 9 juli 2015


Chayah Godschalk, Freelance Tekstschrijver Harderwijk

Je bent sterker dan je denkt

 

Ze waren hoger dan jij, je doelen. Hoger dan de plek waar jij stond toen je ze voor het eerst gadesloeg. Met elke stap op de ladder van vastberadenheid en moed kwam je dichterbij. Werd het beeld duidelijker. De contouren, de lijnen. Je hand kon het bijna raken toen de ladder plotseling werd weggerukt. En je viel. Je was al zo ver, zo hoog. En je viel.
Je maakte een smak. Een flinke ook. Versuft probeerde je overeind te komen tot je besefte dat dat niet lukte. En daar op de koude grond, op de plek waar je ooit begon kreeg je de grootste klap te verduren. Dromen gleden als zandkorrels door je vingers en de wind nam ze van je over. Doelen die je altijd zo duidelijk voor ogen had werden door je tranen tot een onherkenbare vlek vervormd. En je lichaam kwam niet overeind. Je kon niet overeind.

Ik stel me het zo voor, het moment dat het oordeel geveld werd en je te horen kreeg dat je ziek bent. Ongeneeslijk ziek. Niet terminaal, gelukkig. Je zal nog een lang leven kunnen leiden, maar in dat leven zul je wel lijden. De pijn in je lichaam gaat namelijk niet over. Je energiepeil zal onder het NAP blijven hangen en Klaas Vaak zal jou elke nacht overslaan. Nachten waarin je stil wacht tot de zon terugkomt en soms stilletjes hoopt dat ze nog even wegblijft. Nachten waarin je je eenzaam voelt, maar vergezeld bent door je eigen opvallend goed beargumenteerde gedachten die je gaarne meevoeren langs de neerwaartse spiraal van hopeloosheid, met in je kielzog depressie.

Want ziekte zit niet alleen in je lichaam. Helaas. Je psyche krijgt misschien wel de grootste klap te verduren. Je moet je situatie accepteren, maar tegelijkertijd blijven vechten. Rennen, maar tegelijkertijd rust pakken. Stilstaan en tegelijkertijd niet stilstaan. Je zal het ene moment veel kunnen en het volgende moment niets. Je zal de ene keer begrepen worden en de volgende keer niet. Je zal dingen moeten doen en andere dingen moeten laten. En bij alles wat je doet zul je merken dat je niet meer op die ladder bent op weg naar boven, maar op de grond op weg om alleen maar overeind te komen.
Maar ziekte zit niet alleen in je lichaam. Gelukkig. Gelukkig? Ja! Want ik weet dat je sterker bent vanbinnen. Vanbinnen leef je nog, vecht je nog, wil je nog. Over je lichaam heb je geen controle, maar ze heeft ook geen controle over jou. Je bent sterker dan je denkt. Je lichaam komt 's ochtends misschien moeilijk uit bed, maar vanbinnen kan je opstaan. Je kan nog steeds kiezen tussen een negatieve spiraal en een positieve. Je kan nog steeds bepalen wat je over jezelf gelooft. En je kan nog steeds besluiten om naar achteren te kijken of naar voren; naar wat je had of naar wat je hebt. Omhoog of omlaag, linksom of schuin oversteken. Het maakt niet uit, jij kan kiezen. En geluk is een keuze. Gelukkig.

Ziekte zit niet alleen in je lichaam. Je kracht ook niet.

 

Wanneer je ongeneeslijk ziek bent, moet je in eerste instantie je doelen bij stellen. Gelukkig zit ziekte niet alleen in je lichaam. Je kunt ook als je ziek bent, veel meer dan je denkt. [LEES MEER]

Posted by 365 dagen succesvol on vrijdag 13 maart 2015


Chayah Godschalk, Freelance Tekstschrijver Harderwijk

Zeker van mijn (eenmans)zaak! Denk ik.


Hoofdzaak is zelfvertrouwen. Dat is wat je moet uitstralen. Dat is wat mensen willen zien. En als je het niet hebt, doe dan alsof. Wees zeker van je zaak, zodat anderen ook zeker van jou zijn. Dit is hoe we leren denken. Dé formule tot succes.

Maar wat als ik even een stap naar achter zet en van een afstand naar mezelf kijk? Wat als ik even heel eerlijk ben? Ik ben wel degelijk onzeker. Bang zelfs. Mijn maag komt maar niet los uit de knoop, die bij elke reminder aan wat ik allemaal nog moet doen strakker aantrekt. Ik kom om in het werk. En in de stress. Want ik wil zo veel en zo snel. Mijn hoofd zit vol racende gedachten en creatieve ideeën, die mij leiden in plaats van andersom.
Ondertussen kan ik het niet laten om me af te vragen wiens geniale idee het was om freelance Tekstschrijver te worden. Om mijzelf als klein, onschuldig meisje te mengen tussen de grote volwassenen die het werk al langer doen dan ik en er daarom per definitie beter in zijn. Wacht. Wat? Is dat hoe ik over mijzelf denk? Het is mijn zaak niet om beter te zijn dan een ander. Ik hoef enkel beter te worden dan ik gisteren was.
Ik wijs de minderwaardige gedachten de deur en zwaai ze na. Dat is nog eens wegwuiven! Niet alleen doen alsof ze er niet zijn, maar mijn hoofd ook daadwerkelijk van die monsters ontdoen. Ik besef me te meer hoe krachtig mijn gedachten zijn. Daar hangen mijn keuzes immers van af. Net als toen ik koos voor deze carrière richting. Ik koos hiervoor omdat mijn gedachten erbij positief waren; ik wist dat ik het kon. Ik had een boek geschreven dat nu als een trein loopt, ik had veel ervaring opgedaan in mijn journalistieke opleiding en stage en mijn portfolio uitgebreid met opdrachten voor grote bedrijven. Maar ergens onderweg werd ik in beslag genomen door alles wat er bij het (tekst)schrijven komt kijken. Hoe krijg je naamsbekendheid? Hoe gebruik je (social) media effectief? Hoe regel je je boekhouding? Die dingen maakten mij onzeker en nerveus. Ik had zelfs zoveel stress dat ik niet meer kon/durfde te schrijven.
Reden dat dit mijn eerste schrijfsel in drie weken is... Was ik maar eerder voor gaan zitten! Want nu ik eindelijk mijn gedachten op papier zet en daardoor ontdek wat ik eigenlijk denk, merk ik dat alle stress geleidelijk mijn lijfje verlaat. De knoop in mijn maag laat los en in mijn hoofd ontstaat ruimte voor hoop. In de laatste alinea van mijn eerste blog deze maand kom ik tot de bevrijdende conclusie dat pen en papier alles is wat ik nodig heb, want ik ben schrijver. Dit is wat ik doe en dit is wie ik ben. Dit is waar ik (opnieuw) zeker van ben. 'Mezelf zijn' staat sinds een seconde bovenaan mijn chaotische To-do lijstje. Al het andere is maar bijzaak.
Het enige wat ik moet doen is hetzelfde blijven denken over mijn keuze als op het moment dat ik hem maakte. Wat mijn gedachten verder zeggen is mijn (eenmans)zaak niet.

 

Wees zeker van je zaak, zodat anderen ook zeker van jou zijn. Dit is hoe we leren denken. Dé formule tot succes. Maar...

Posted by 365 dagen succesvol on vrijdag 3 april 2015


Chayah Godschalk, Freelance Tekstschrijver Harderwijk

In het spoor van een nietsvermoedende Afrikaanse vrouw

 

Het is heet. Verdwaald lopen we langs een weg waar niemand woont. Vrachtwagens en boda's zoeven langs ons heen. Het stof dat ze achterlaten irriteert mijn neus en treitert mijn keel. In het gras en tussen de planten wachten insecten ons op. Maar ik kijk niet om me heen. Mijn blik is strak gericht op de voeten voor mij. Zoals een kuikentje de moederkip achterna loopt volg ik de Afrikaanse vrouw die de weg wijst. Ik zet mijn voeten waar zij is geweest. Ik concentreer me op haar ritme en in mijn hoofd maak ik er een deuntje op. Bij elke pas omhoog negeer ik de pijn in mijn benen. Ik ken het eindpunt niet en weet niet hoelang we nog moeten lopen. Ik probeer er niet aan te denken, ik probeer nergens aan te denken. Alleen aan de printen in het rode zand voor me.

 

Maar in dit verlaten gebied, ergens in Afrika, ver van huis, onder deze op z'n zachts gezegd oncomfortabele omstandigheden merk ik dat ik geniet. Niet van de brandende zon of mijn vermoeide spieren, niet van de warme lucht die moeilijk in te ademen is of van het lawaai om me heen. Ik geniet van het feit dat ik kan vertrouwen.

Voor even hoef ik niet mijn eigen spoor te trekken of mijn stappen te kiezen. Eventjes hoef ik niet om me heen te kijken om mezelf te beschermen voor wat er op me af komt. Even hoef ik niet te beslissen welke kant ik opga of na te denken waar ik uitkom. En heel even kan ik volgen, kan ik vertrouwen. De vrouw weet waar ze heen gaat en ze zal mij hier niet achterlaten. Het kabaal is niet gestopt en de auto's vliegen nog steeds om me heen, maar ik voel me veiliger dan ooit.

 

Bij onze bestemming aangekomen betrap ik mezelf erop dat ik had gehoopt dat er geen einde aan dit pad kwam, dat dit uur net iets langer zou duren dan alle anderen. Maar dan bedenk ik me waarvoor we hier zijn: om een meisje van negen jaar te laten zien dat ze geliefd en niet vergeten is. Ik kan direct doorgeven wat ik net heb ontvangen.

Terwijl het meiske in mijn armen vliegt concludeer ik dat ik de beste leerschool heb gevonden om een onbaatzuchtige, goede moeder te zijn: in het spoor van een nietsvermoedende Afrikaanse vrouw.

 

Soms is het fijn om niet te hoeven kiezen. Te kunnen vertrouwen op de keuzes die een ander maakt. Het pad te volgen wat...

Posted by 365 dagen succesvol on zondag 1 maart 2015


Chayah Godschalk, Freelance Tekstschrijver Harderwijk

You were worth liberating


De wagen remt af. Het legervoertuig komt precies voor mijn neus tot stilstand. Het is één uit de reeks bijzondere exemplaren die onder luid gejuich in Apeldoorn wordt onthaald. Het publiek had zich netjes in rijen langs de weg opgesteld om de Canadese veteranen te verwelkomen. En om ze te eren. Dit zijn namelijk dezelfde mensen die ons 70 jaar geleden van de Duitse onderdrukking hebben bevrijd. Om de vijf jaar komen ze naar Nederland om dit met ons te herdenken. Aangezien hun hoge leeftijd, is dit waarschijnlijk één van de laatste keren dat ze dit nog kunnen doen.
De mannen in het voertuig zwaaien naar de menigte en delen Canadese vlaggetjes uit. Brede glimlachen en glinsterende ogen sieren ze. Uit het niets staat één van hen op en roept: "You know, you were worth liberating..." Het valt stil. Vlaggetjes zakken omlaag. Net als vele onderkaken. Verbazing is van de gezichten af te lezen. Ik voel hoe zijn woorden de toeschouwers hebben geraakt. En anders mij wel.

"You know, you were worth liberating..."

Kippenvel kruipt over mijn armen als ik probeer te bedenken hoe het mogelijk is dat deze veteranen zo belangeloos handelden ten bate van mensen die ze niet eens kenden. Dat ze kwamen om te vechten voor een land, ver weg van huis. Vrijwillig. Dat ze kou, honger en vuurgevechten trotseerden. Kameraden verloren en gruwelijke taferelen voor eeuwig op hun netvlies brandden. Dat ze trauma's opliepen, waar ze de rest van hun leven mee moesten dealen. Om vervolgens terug te kijken en te concluderen: het is het waard geweest en ik zou het zo weer doen. Ik ben van mening dat er geen grotere liefde is dan dat; bereid zijn je leven te geven voor een ander.

Net zo plotseling als hij voor me stond begint het legervoertuig weer te rijden. De man verdwijnt uit het zicht, maar zijn woorden niet uit mijn hoofd. En het duurt niet lang voordat ze ook hun intrek in mijn hart nemen. De minderwaardige gevoelens die daar tot nu toe huisden worden het zwijgen opgelegd. Iemand vocht voor mij. Iemand stierf voor mij. En iemand kwam terug om te vertellen dat hij geen spijt heeft van zijn offers. Zodat ik vrij mocht zijn.

Dank u wel, dierbare held, dat u mij 70 jaar geleden heeft bevrijd. En vandaag opnieuw.




Chayah Godschalk, Freelance Tekstschrijver Harderwijk

Jij... bent onmisbaar

Je gaven onvervangbaar

Je kracht is inspirerend

Je wijsheid sierend

 

Je toekomst is hoopvol

Je dromen waardevol

Je creativiteit is uniek

En je hart geliefd

 

Je stroomt over van het talent

Je bent tot meer in staat dan je denkt

Ik bid dat je dit zien gaat

Als je hier vannacht ligt, alleen op straat

 


Chayah Godschalk, Freelance Tekstschrijver Harderwijk

What about me?

 

“What about me?” Er staan dertig kinderen om me heen te gillen, maar de hoge stem van deze jongen raakt me. We zijn net de hele sloppenwijk door gegaan om rijst, suiker en zeep uit te delen en de groep kinderen heeft ons gevolgd naar de auto. Hier  zoeken we kleding uit voor een aantal baby’s en twee vrijwilligers proberen met moeite ballonnen op te blazen. Tientallen handjes zijn uitgestrekt, wanhopig duwen ze elkaar aan de kant.
“What about me?!” Nog harder probeert hij de aandacht van de dames naar zich toe te trekken. Tevergeefs. De chaos is te groot, de geluiden te hard en de ballonnen raken op.

Oneerlijkheid. Dat is het enige wat ik voel. We hebben deze week tachtig gezinnen eten gegeven, dat had Lucas uitgerekend. "Voor maar één maaltijd", had ik gereageerd. Er waren nog zoveel mensen die niets kregen. Zal het ooit genoeg zijn? Hoe meer we doen, hoe meer nood we zien. Kan ik ooit tevreden zijn?

“What about me?” Het jochie blijft schreeuwen als iedereen in de auto stapt. Zijn pijnlijke vraag laat me niet los. En jij dan? Juist jij! Juist om jou heb ik maandenlang deze reis gepland, heb ik geld gespaard en ingezameld, heb ik kilometers gereisd om hier te komen, heb ik alles wat ik gewend ben achter me gelaten en heb ik me in een cultuur gestort waarin ik me nog steeds niet thuis voel. Juist om jou. Zodat ik op dit moment bij jou kan zijn en je kan vertellen dat je goed genoeg bent. Dat je geliefd en waardevol bent. Dit gaat om jou. Ik stap weer uit en geef hem een knuffel. Een glimlach van oor tot oor verschijnt op zijn gezicht. Ook al spreek ik geen Luganda, deze taal snapt hij wel. In de auto vertelt onze vriend: “Het maakt voor deze kinderen niet uit wat je ze geeft, maar dat je om ze geeft.” 

 

 


Chayah Godschalk, Freelance Tekstschrijver Harderwijk

De harteloosheid van wanhoop

 

Het kost maar een paar minuten: bevriend raken met een Oegandees meisje van tien jaar. Ze is ongelooflijk wijs; het lijkt alsof ik een volwassene tegenover me heb. Ze vertelt me over de keer dat haar zusje van een paar weken oud voor een rijdende auto werd gegooid. Door haar vader.

Ze neemt me mee naar de emoties van dat moment. Naar haar machteloosheid dat ze haar zusje niet kon redden. Haar eigen diepe overtuiging dat haar vader niet meer voor het kindje kon zorgen. Naar de hoofdrol van geld in haar leven, omdat het er niet is.

Dan kijkt ze me aan met haar wijze ogen en laat me in een paar seconden de realiteit van armoede zien. “Als ik later zwanger raak en daarom in de steek gelaten word, zal ik voor dezelfde keus komen te staan.” Haar blik verplaatst zich naar de grond en ik besef me: dit zijn geen monsters van mensen. Dit is de harteloosheid van wanhoop.

 

 


Chayah Godschalk, Freelance Tekstschrijver Harderwijk

Samen delen...

 

Het Oegandese meisje loopt al een tijdje achter me aan. Steeds wanneer ik me omdraai houdt ze halt. Nu ze eindelijk dichterbij durft te komen, stel ik de vraag waarop ze gehoopt had: “Are you hungry?” Verlegen knikt ze en staart naar de grond. Ik haal de chapatti’s die ik net op de markt heb gekocht, uit mijn tas tevoorschijn. De kleine pannenkoekjes zouden eigenlijk mijn avondeten voorstellen, maar ik duw ze in haar trillende hand. Ik stuur een glimlach haar kant op als ze knielt om haar dankbaarheid te tonen.

Wanneer ze wegrent, merk ik dat het me niets kan schelen om vanavond met een lege maag te gaan slapen. Wat geeft mij het recht om te eten als zij dat niet kan? Wat geeft mij het recht om niet te voelen waar zij doorheen gaat? De enige reden dat ik eten heb is dat mijn moeder in Nederland was toen ik geboren werd. Oneerlijkheid. Tegelijkertijd is dit de reden waarom ik nu dit meisje kan helpen.

 


Chayah Godschalk, Freelance Tekstschrijver Harderwijk

Norah

 

De sfeer in de auto is opgewekt. Vrolijke Afrikaanse muziek klinkt schel uit de boxen. Onze vriendin rijdt de jeep behendig tussen een taxi en twee voetgangers door. Getoeter en geschreeuw, maar daar kijken we niet meer van op. Ik strijk af en toe door Norah’s kroeshaar, terwijl de dreumes heerlijk in slaap dommelt op mijn schoot. Het was een drukke ochtend, maar het goede nieuws van de arts over haar toestand heeft ons nieuwe energie gegeven. Afgezien van de hevige ondervoeding en een lichte depressie, is ze gezond. De test voor HIV bleek negatief en als ze door gezonde voeding wat aansterkt kan het helemaal goed komen met dit meisje.

 

Norah was als baby door haar moeder bij de buren achtergelaten. Zij hadden geen geld om haar te verzorgen en zetten haar in een donkere kamer, waar ze de hele dag in haar eigen uitwerpselen moest zitten. Door ondervoeding kan ze niet lopen of staan. Ze kan nauwelijks haar hoofd optillen of haar veel te kleine armpjes en beentjes bewegen. Ze is twee jaar, maar ze is nog zo hulpeloos als een baby van een paar maanden.

 

Het is warm. Mijn witte shirt is nat en stinkt van Norah’s zweet. Ik probeer me te bedenken of ik dat nog wel erg vindt. Norah draait zich om en klampt zich net iets steviger aan me vast. Natuurlijk niet, grinnikt ik in mezelf, dit is me alles waard. Alsof ze onze opluchting had gevoeld heeft ze bij het eten voor het eerst een lachje laten zien. We konden ons geluk niet op toen ze ook wat geluidjes maakte. Ik aai over haar hoofdje. Een zacht piepje. "Ja meisje, we gaan naar huis."

 


Chayah Godschalk, Freelance Tekstschrijver Harderwijk

Kort verhaal - Ontspoord


Het rode licht springt aan. Tegelijkertijd begint het belsignaal luid te klingelen en de overweg wordt versperd. Anna zucht. Ze laat haar Fiatje afremmen en stopt netjes achteraan de reeks van precies één wit bestelbusje. Dit kan ze net niet gebruiken. Het zou een wonder zijn als haar potentiële nieuwe klant nog in het restaurant zit als ze daar eindelijk arriveert. Met de nadruk op 'als'. Het was al lastig genoeg om een afspraak met de man te maken. Een tweede kans zal ze niet krijgen. Haar hoofd is net zo druk als het schelle alarm van de spoorwegovergang die nog steeds op een passerende trein wacht. Dit blijkt een fatale dag voor haar net gepedicuurde pinknagel. Anna bedwingt zich net op tijd voordat ze aan haar tweede slachtoffer begint. Trommelen op haar knieën heeft ze nog niet geprobeerd. Maar al haar noemenswaardige pogingen om de tijd stop te zetten en enkel zichzelf langs de onbreekbare tijdlijn te laten reizen, werpen geen vruchten af. Stress evenmin. Na voor zichzelf een levend drumstel te hebben gespeeld en haar lege Starbucks-beker drie keer boven haar mond te hebben omgekieperd, raken haar opties op. Ze zal weer aan het nagelbijten moeten. Alsof hij haar vingertopjes goedgezind is heft de afsluitboom zich plotseling op en het belsignaal schikt zich in. Ah, met wat geduld kom je heel ver. Anna schenkt zichzelf een ietwat misplaatst schouderklopje en wacht met een immer gecontroleerde ademhaling tot het busje voor haar in beweging komt. Het busje dat niet van plan lijkt te gaan starten. Anna's onderkaak valt omlaag.
"Ongeloo..." Haar hand verplaatst zich onopvallend naar de claxon en wacht op toestemming.
"Nee", gebiedt ze streng, "geduld." Zal ze er langsrijden? Hier blijven staan is ook niks. Na een halve minuut durende tweestrijd met zichzelf die ze ten alle tijden wint, start ze gretig de motor. Dan flitst het knipperlicht weer aan. Geklingel stijgt opnieuw op en Anna's hoofd belandt met een zucht op het stuur.
"Zelf-beheersing. Zel-lef-be-heer-sing." Haar lippen vormen overdreven articulerend de woorden die ze niet uitspreekt, terwijl ze met weemoedige ogen toekijkt hoe de spoorboom zich laat zakken. Van de trein ontbreekt elk spoor. De bedenkster van het taalgrapje grinnikt. En lacht vervolgens om zichzelf. Kijk haar nou zitten. Ze had die klant nu al moeten hebben ingepalmd. Ze had echt eerder van huis moeten gaan. Haar Starbucks-beker bewijst zich opnieuw leeg en Anna zakt onderuit op haar stoel, terwijl het belsignaal haar uitjouwt. Nieuws... hij... van... Zwitsal... piep. Op de radio is ook niets. Ze heeft ál-les geprobeerd. Wederom worden haar dierbare vingernageltjes gespaard als de hefboom opnieuw omhoog zwiert. Wat is dat toch met dat signaal? Zonder geduld draait ze haar sleutel om. Tegelijkertijd slaat de motor van het bestelbusje aan. Die is het zeker ook zat om te blijven wachten op een spoorloze trein. Wijze beslissing, mevrouwtje. Het busje stuift naar voren. Het Fiatje volgt het voorbeeld haastig op. Haar voorganger rijdt de rails op en er klinkt een oorverdovende knal. 
Anna staat op de rem. Net als haar hart. Een bulderend kabaal. De bus is verdwenen en een gele vlek ontneemt haar het zicht. In een flits raast het voorbij. Dan is het stil. Doodstil. Verkrampt staart ze voor zich uit. Secondelang. Haar vingers om het stuur geklemd, haar voet steevast op het pedaal. Langzaam uit haar verdoving ontwakend voelt ze haar eerste hartenklop terugkomen. Haar spieren beginnen te gehoorzamen en haar ogen registreren de ravage. Glasscherven en metaal liggen wijd verspreid over de weg. De spoorboom ligt tien meter verder en het seinlicht is onvindbaar. Het dichtbegroeide bos ontneemt haar het verdere zicht. Nog steeds bang om zich teveel te verroeren zoekt ze voorzichtig naar de deurklink. Geruisloos opent ze het portier. Met haar blik strak op de plek waar eerder een spoorwegovergang was stapt ze langzaam uit.
"Wat gebeurde er? Hoe kan...?" Een hoge gil trekt haar uit haar gedachtestroom. Anna denkt niet na. Zonder aarzeling sprint ze het bos in richting het spoor. Ze springt over boomstammen. Tussen struiken door. Het hulpgeroep wordt luider. Dringender. Takken krassen haar benen. Maar ze blijft vaart maken. 
"Help!", hoort ze nu helder. 
"Deze kant!" Ze verandert van koers en dan ziet ze het. Vlak naast de rails ligt een bestelbus op de kop. Er steekt een arm uit de voorruit. Al hollend en huilend grijpt ze haar telefoon en toetst drie cijfers in. Als ze dichterbij het voertuig komt wordt de rest van het lichaam zichtbaar. Een jonge vrouw ligt bekneld tussen het ingedeukte dak en het stuurwiel. Anna's hart klopt in haar keel als ze bij de auto neerknielt. 
"Kan je me horen?" 
"Ja..." Twee verschrikte, met bloed besmeurde ogen kijken haar reddeloos aan.
"Alarmcentrale, kan ik u helpen?", klinkt uit haar mobiel en terwijl ze de telefoniste te woord staat, probeert ze de vrouw aan de praat te houden.
"Wat is je naam? Weet je waar je bent?" Ze geeft haar nauwelijks kans om te antwoorden. 
"Kun je vertellen waar je gewond bent?"
"Mijn buik doet zo'n zeer", kreunt ze. Anna kruipt voorzichtig tussen het verbogen metaal door naar binnen. Dan vindt ze de wond en haar adem stokt. Een gescheurd stuk dak is omgebogen en steekt door de milt van de beknelde vrouw. 
"Niet bewegen." Ze hoort het zelf haast niet. 
"Niet... Blijf maar zo liggen. Lukt dat?"
"Ja..." Anna's stem trilt als ze aan de kalme telefoniste door fluistert wat de schade is. 
"Haast u", geeft ze nog mee. Anna kruipt naar buiten en kijkt de vrouw zo geruststellend mogelijk aan.
"De ambulance zal er snel zijn. Een paar minuutjes wachten. Kan je dat volhouden?"
"Ja..." De stem zwakt af. 
"Hee, blijf je wakker?" Ze zoekt haar ogen. Die kijken haar niet aan. Anna pakt haar hand en knijpt er even in. 
"Wakker blijven." Ze klinkt nu strenger. Een zacht piepje. Ze haalt zorgvuldig de stukjes glas van de gehavende huid. Haar hart huilt als ze een traan over de wang van de vrouw volgt. Waar blijft die ambulance? De vrouw kreunt opnieuw.
"Het komt goed. Alles komt goed. Dat beloof ik." Anna probeert kalm te klinken, terwijl ze het bloed uit haar gezicht veegt. De stilte is oorverdovend. Ze hoort enkel de zware ademhaling van de vrouw. 
"Wakker blijven!", gebiedt ze nog een keer. De vrouw knikt alleen, terwijl ze door vecht. Eindelijk bereiken de sirenes Anna's oren. 
"Hoor je dat? Nog even volhouden. Je bent er bijna!" Ze streelt haar hand. De hulptroepen banen zich een weg door de bebossing en omringen het autowrak met luid gejank.
"Ze zijn er. Goddank." Anna zucht diep en merkt nu pas hoe moe ze is. Ineens wordt het zwart voor haar ogen. Ze voelt hoe de hand wegglijdt. Tot ze haar niet meer vasthoudt. 
Anna schrikt op. Angstvallig slaat ze om zich heen, maar haar arm beweegt niet. Naast haar klinken zware voetstappen. Haar lichaam deint mee op hun haastige ritme. Dan voelt ze de stekende pijn in haar zij. 
"Rustig maar, mevrouw. Blijf rustig liggen." Een kalme, maar toch dringende stem klinkt  boven haar.
"Waar is...?" Een scherpe steek in haar nek weerhoudt haar ervan haar hoofd te draaien. 
"Waar is de andere vrouw. Is ze OK?" Ze voelt een warme hand op haar schouder. 
"Kalm maar, mevrouw. U heeft een botsing gehad. We brengen u naar het ziekenhuis." 
"Nee, de vrouw in de witte bestelbus. Is ze OK?" Ze wil opstaan.
"Er is hier geen bestelbus. Alleen uw Fiat is geraakt." De woorden bereiken haar niet. Ze wil krijsen van de pijn, maar haar stem faalt. Net als haar spieren. Ze kan de vermoeidheid niet langer bevechten en sluit haar ogen. De schelle geluiden om haar heen sterven af en Anna zakt weg.

 


© Chayah Godschalk